De multidisciplinaire tentoonstelling van Trudy Steegh en Henrie de Jong is een ontmoeting van beelden, landschappen en taal. In hun expositie gaan figuratieve sculpturen en abstracte natuurfotografie een visuele dialoog aan met politiek geladen poëzie. Wat verbindt natuursteen met een vervreemd landschap in pixels? Waar raakt de mens aan de grenzen van identiteit, macht en stilte? Trudy en Henrie nodigen je uit om te kijken, maar vooral opnieuw te zien. Niet alleen met de ogen maar ook met het hart, het geheugen en het geweten.
Deze expositie is in de maanden november & december vrij toegankelijk te bezoeken tijdens openingsuren van het Kulturhus.
Henrie de Jong
In een wereld die wij steeds sneller, complexer, gewelddadiger en ongeloofwaardiger maken, worden werkelijkheden vaak uit een vluchtige blik opgebouwd. Fotografie en Poëzie zijn voor mij geen momenten van waarheid waarin de lens of pen zich opent en alles vastlegt door een eendimensionale kijk. Zij zijn wel een uitnodiging om te zien en te lezen met al onze zintuigen. Of zoals de dichter Gerrit Kouwenaar in 1962 verwoordde : ‘zoals een blinde niet ziet wat men zegt dat er is, maar zegt wat hij tast en betwijfelt’. Mijn abstracte natuurfotografie en sociaal-politiek geladen werk wil prikkelend zijn om onze zintuigen de vrijheid te geven, en leegte te veranderen in ruimte. Omdat Zien vooraf gaat aan Woorden.
Trudy Steegh
Werken in steen is voor mij een zoekproces naar het zichtbaar maken wat mensen beweegt. Waardevolle uitgangspunten zijn: toewijding, liefde, vrijheid en zachte kracht. Ook de natuur is een belangrijk thema, de schoonheid ervan en daarnaast de verbinding met de mens. Wat ik uitbeeld komt diep uit mijzelf. De steen is medebepalend vanaf het begin in zijn oorspronkelijke vorm, en tijdens het zoekproces naar het uiteindelijke beeld. Ik heb veel respect voor het oeroude materiaal waarmee ik mag beeldhouwen. Door te werken in verschillende steensoorten heb ik steeds andere mogelijkheden om mijn eigen verhaal te verbeelden.
